Rocznicowy post czyli refleksje żółtodzioba

Minął rok, od czasu zainaugurowania mojej internetowej przygody z książkowym blogowaniem. Dlatego poprzynudzam dzisiaj trochę kilkoma refleksjami, które naszły mnie w związku z  doświadczeniami początkującego blogowicza.

1. Z natury jestem klasykiem (lubię klasyczną muzykę, literaturę, modę itd.) i zdecydowanie lepiej wychodzi mi pisanie o rzeczach, które żyją w świecie księgarsko-czytelniczym co najmniej kilka lat. Dlatego również na moim blogu zdecydowanie lepiej odnajduję się w klimatach klasycznych. Poza tym, zbyt wiele razy sparzyłem się kupując w księgarni książkę wystawioną na półce pt. „Nowości”, a tzw. bestsellerami byłem zawiedziony niemal zawsze.

Niestety bywało tak, że – goniony chęcią zaimponowania znajomością najnowszych trendów (wiadomo, trzeba być trendy!) połasiłem się na rzecz przedstawioną przez speców od reklamy, jako coś wyjątkowego, uszczupliłem znacznie stan mojego portfela i po przeczytaniu kilkudziesięciu zaledwie stron…… książkę oddawałem w darowiźnie do biblioteki. Dla mnie to był niewypał, a Panie w bibliotece nie posiadały się z radości (tasiemcowa lista zapisów na bestseller), ja natomiast miałem nauczkę, żeby w przyszłości omijać szerokim łukiem hity sprzedaży. Poza tym zauważyłem, że najczęściej komentowane są na moim blogu posty z recenzjami dotyczącymi właśnie staroci. Warto więc być wiernym swojemu charakterowi w każdych warunkach, nawet kosztem opinii starego ramola, który nie jest trendy, dżezy itp.

2. Wielkim osiągnięciem mojej blogerskiej przygody jest uczestniczenie w wyzwaniach czytelniczych i odkrywanie gatunków literackich, które wcześniej omijałem szerokim łukiem. Tym sposobem odkryłem np. biografie, w których bardzo się rozsmakowałem. I choć ich lektura zabiera więcej czasu, uważam, że pomagają one lepiej zrozumieć pisarzy, kompozytorów, twórców, ludzi, którzy tworzyli historię. Zupełnie inaczej teraz patrzę na twórczość np. Dostojewskiego po przeczytaniu jego dwóch biografii.

3. A teraz refleksja, za którą pewnie oberwie mi się od wielu z was, a rzecz dotyczy nagród i wyróżnień. Kilkakrotnie zdarzało mi się otrzymywać jakieś wyróżnienie od innych blogujących, by następnie to wyróżnienie przekazać kolejnym, którzy moim zdaniem zasługują na to wyróżnienie. Problem tkwi w tym, że moim zdaniem każdy z blogów ma w sobie coś szczególnego, coś, co zasługuje na uwagę czytelników. Bo każdy z piszących, dzieląc się swoimi wrażeniami, spostrzeżeniami, przemyśleniami, recenzjami, wkłada w to swoją osobowość, pasję, talent.

Paradoks polega na tym, że kiedy takie wyróżnienia rozdajemy sobie nawzajem metodą łańcuszkową, wówczas po jakimś czasie dochodzi do sytuacji, że wyróżnione są wszystkie bez wyjątku blogi. Wszyscy wyróżniają wszystkich. Czy nie wydaje się wam, że taka sytuacja jest nieco absurdalna, żeby nie powiedzieć śmieszna? No bo co to za wyróżnienie, skoro posiadają je wszyscy. Czy nie wystarczy przyjąć założenie, że po prostu szanujemy się wzajemnie, zamieszczamy u siebie linki do czytanych blogów, komentujemy swoje posty – po prostu tworzymy internetową społeczność książkowych literaturomaniaków bez konieczności cyklicznego wręczania sobie wyróżnień, które po kilku tygodniach widnieją na wszystkich blogach?

4. Grzechem początkującego blogera – czyli również moim – było zapełnianie internetowej przestrzeni każdego dnia i za wszelką cenę. Nie ważne czy faktycznie było coś do powiedzenia, czy nie – trzeba napisać posta, więc temat się znajdzie. Myślę, że takie działanie rozmywa charakter bloga, który w efekcie przestaje być widoczny w internetowej przestrzeni i znika w masie piszących o wszystkim i o niczym. To nie przypadek, że najbardziej popularne i cenione blogi to te, które mają swój niepowtarzalny charakter, swój niezakłócony przypadkowymi wpisami klimat. Dlatego raz na zawsze zaprzestałem takiej praktyki, a dla wyżycia się na inne tematy stworzyłem nowego bloga. To, czy będzie on funkcjonował nadal, jest odrębną kwestią, bo czas nie jest z gumy, a prowadzenie „Moich lektur” i tak jest dość czasochłonne.

5. Wybaczcie, ale mam prośbę. Czy może mi ktoś wytłumaczyć, na czym polega fenomen postów z tzw. stosikami? Co jest takiego wyjątkowego w fotografowaniu i pokazywaniu księgarskich i bibliotecznych zdobyczy, ułożonych obok siebie w kilometrowe sterty? Przecież i tak każda z tych książek z osobna będzie przez nas prędzej czy później pokazana i opisana od deski do deski. Nie mam absolutnie nic przeciwko takim stosikom, ale ciekawi mnie to zjawisko tym bardziej, że takie posty mają zawsze najwięcej komentarzy. 

6. A’propos biografii. Przyszedł mi do głowy pomysł stworzenia kolejnego wyzwania czytelniczego, które obejmowałoby wyłącznie biografie. Możliwości są właściwie nieograniczone, ilość książek opisujących życie ludzi, którzy zasłynęli (pozytywnie lub nie) we wszystkich dziedzinach życia jest przeogromna. Myślę, że byłoby to ciekawe przedsięwzięcie. Literatura na peryferiach powoli dobiega końca, może więc w przyszłym roku?

7. Na koniec kilka sentymentów – dziękuję wszystkim, od których się czegoś nauczyłem, dzięki za podpowiedzi i komentarze, również te krytyczne, ale największe dzięki za odwiedziny i czytanie moich wypocin. Mam nadzieję, że nikt przy Moich lekturach nie doznał żadnego uszczerbku na zdrowiu.